Καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς…

Ανάμεσα σε ψυχολογικές επιχειρήσεις, εκστρατείες προπαγάνδας και fake news, η αντίληψη της πραγματικότητας μοιάζει με μια προσδοκία που παραπέμπει σε ουτοπία. Και όμως, κάποια πράγματα είναι οφθαλμοφανή ακόμα και στα μάτια ενός οπαδού. 

Οι νεκροί είναι μια αδιαμφισβήτητη, όσο και αναπόδραστη πραγματικότητα σε κάθε σύρραξη. Ακόμα και αν οι στόχοι είναι πολεμικοί, οι αθώοι που σκοτώνονται είναι πάμπολλοι. Όπως και αν τους βαφτίσουν, παράπλευρες απώλειες π.χ., είναι επίσης μια αναμενόμενη τραγική κατάληξη για αθώα θύματα, που κάποιοι αποφασίζουν σαν άλλοι θεοί ότι αξίζει να πληρώσουν, το τίμημα για να πετύχουν το δικό τους στόχο.

Και αν η ζωή είναι ανεκτίμητη, υπάρχουν τόσα άλλα που μετρώνται σε μυθικά ποσά,και συμφέροντα που επίσης ξεκαθαρίζουν κάθε μέρα και περισσότερο. Και αν μοιάζει με θολή συνωμοσιολογία το να μιλά κάποιος  για τρισεκατομμύρια που χάνονται ή κερδίζονται σε χρηματιστηριακά καντράν, ο κάθε απλός άνθρωπος καταλαβαίνει βάζοντας καύσιμα ή πληρώνοντας στο σούπερ μάρκετ ότι άλλαξε η ζωή του προς το χειρότερο.

Και εδώ είναι που μαίνεται μια άλλη παράλληλη μάχη. Από τη μια η πραγματικότητα που ζούμε, και από την άλλη μια διαφορετική που παρουσιάζεται ως «μια καλύτερη, άλλη αλήθεια». Στον πόλεμο της αλήθειας με την προπαγάνδα, δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα ισχύσει ότι «το ψέμα έχει κοντά ποδάρια». Τα περισσότερα επιχειρήματα συνήθως δεν αναλώνονται στην μάχη του καλύτερου αλλά σε αυτήν του «το μη χείρον βέλτιστον».

Και κάπου εκεί είναι που τελικά γίνεται αποδεκτό ή έστω ανεκτό, αυτό που σε απόσταση από το γεγονός είναι ολοφάνερο λάθος. Η δαιμονοποίηση του αντιπάλου είναι αρχαία τεχνική. Και όπως εξηγούσε ο Χίτλερ, «οι μάζες πιο εύκολα πιστεύουν ένα μεγάλο ψέμα παρά ένα μικρό».  Για αυτό και η αλήθεια είναι αυτή που πάντα  σκοτώνεται νωρίς-νωρίς στο μονοπάτι του πολέμου. Όποιος και αν  επικρατήσει, έχει φροντίσει να ζήσει μονάχα η δική του αλήθεια. Για την πραγματική αλήθεια όμως ισχύει το «καλά εσύ σκοτώθηκες νωρίς…»